Playing God : एनिमेसनको एउटा मास्टरपिस जसलाई बनाउन ७ वर्ष लाग्यो
यसले हाम्रा अस्तित्वका गहिरा प्रश्नहरू सोध्छ: हामी यहाँ किन छौँ, र स्वतन्त्र हुने चाहनाको मूल्य के हो? । चाहे तपाईं एनिमेसनको फ्यान हुनुहोस् वा एउटा अर्थपूर्ण कथाको खोजीमा, यो ९ मिनेटको मास्टर पिस
वास्तविक सर्जक र कलाकारले कुनै पनि सिर्जनाका लागि कति साधना र तपस्या गर्छन् प्लेइङ गड हेरे पुग्छ ।
आजकल कन्टेन्ट क्रियसनको बाढी आएको छ जहाँ ए आइ र डिजिटल इफेक्टहरूले क्षणभरमै नयाँ नयाँ आकर्षक कन्टेन्टहरु बनाउन सक्छन् । क्रियसनको बाढीमा पनि केही यस्ता स्वतन्त्र सर्जक छन जो कालजयी मास्टर पिसको सिर्जनाको लागि निरन्तर साधना गरिरहन्छन् । प्लेइङ गड लामो धैर्यता र सात वर्षको अथक प्रयासबाट सिर्जना भएको कृति हो ।
स्टप-मोशन एनिमेसनको meticulous slowness) निकै अर्थपूर्ण देखिन्छ । माटेओ बुराानी (Matteo Burani) द्वारा निर्देशित २०२४ को इटालियन-फ्रान्सेली फिल्म Playing God, यस धैर्यपूर्ण कलाको उत्कृष्ट उदाहरण हो । ९ मिनेटको यो फिल्म पूरा गर्न ७ लामो वर्ष लागेको थियो, र यो केवल एउटा हरर फिल्म मात्र नभएर पहिचान र अपनत्वको खोजी गर्ने एउटा “हृदयस्पर्शी” अनुभव हो ।
माटोको मूर्तिमा उतारिएको कला
Playing God लाई पर्दामा ल्याउन निर्देशक बुराानी र उनका पार्टनर आरियाना घेलरले निकै ठुलो मेहनत गरेका छन् । यस फिल्ममा निकै डरलाग्दो र वास्तविक वातावरण सिर्जना गर्न टोलीले कठपुतली (puppet), माटो (clay), र पिक्सिलेसन (pixilation) एनिमेसनको मिश्रण प्रयोग गरेका थिए ।
फिल्ममा ६० भन्दा बढी विभिन्न मोडेलहरू प्रयोग गरिएको थियो । पात्रहरूलाई अझ वास्तविक बनाउन साँचो आँसु र र्यालको प्रयोग गरिएको थियो । निर्माण प्रक्रिया निकै पूर्णता दिने कोसिस गरिएको थियो, जहाँ कहिलेकाहीँ दिनभरिको काममा केही फ्रेमहरू मात्र तयार हुन्थे ।
असफल सपनाहरूको एउटा कार्यशाला
फिल्मको कथा एउटा मूर्तिकारको अँध्यारो कार्यशालामा सुरु हुन्छ, जसको सेटिङ कारावागियो (Caravaggio) र गोया (Goya) जस्ता महान् कलाकारहरूको प्रकाश र चित्रकला शैलीबाट प्रेरित छ । हामी देख्छौँ कि एक मूर्तिकारले—जसलाई फिल्ममा प्रायः नदेखिने हातहरूको रूपमा देखाइएको छ—निकै मेहनतका साथ माटोको एउटा आकृतिलाई जीवित शरीरको रूपमा ढाल्छन् ।
तर त्यो आकृति जीवित भएपछि, उसको जन्मको खुसी चाँडै नै एउटा निर्दयी वास्तविकतामा परिणत हुन्छ । उसले आफूलाई कुरूप र अलपत्र छोडिएका आफ्नै पुराना रूपहरू (failed versions) को बिचमा पाउँछ—जुन ती मूर्तिकारले पूर्णता खोज्ने क्रममा त्यागिदिएका थिए । यसले एक प्रकारको अस्तित्वको डर (existential horror) सिर्जना गर्छ, जहाँ त्यो प्राणी आफ्नो “दिव्य” सृष्टिकर्तासँग सम्बन्ध गाँस्न चाहन्छ, तर सृष्टिकर्ताले उसलाई केवल अर्को एउटा असफल प्रयोगको रूपमा मात्र हेर्छन् ।
यद्यपि फिल्मले अस्वीकृतिको डरलाई चित्रण गर्छ, यसको वास्तविक अर्थ “आशा” मा लुकेको छ । निर्देशक माटेओ बुराानी यस कार्यलाई सृजनाहरू न्याय गरिएपछि वा त्यागिएपछि के हुन्छ भन्ने कुराको व्याख्याको रूपमा वर्णन गर्छन् ।
यो फिल्म केवल “सृष्टिकर्ता र सृजना” को दुई पक्षीय द्वन्द्वमा मात्र सीमित छैन, बरु यसले समुदायको शक्तिलाई उजागर गर्छ । अलपत्र परेका ती मूर्तिहरूको समूह कुनै चिहान नभएर एक अर्काको साथ र “शक्तिको स्रोत” हो—जुन अस्वीकार गरिएकाहरू बिचको एकताबाट बनेको एक समुदाय हो । यो मानव जीवनको एउटा सुन्दर अन्वेषण हो: हामीले कसले बनायो भन्नेमा होइन, बरु कसले हाम्रो सङ्घर्ष बुझ्छ भन्नेमा अपनत्व फेला पार्छौँ ।
तपाईं एनिमेसनका पारखी हुनु हुन्छ भने यहाँबाट यो एनिमेटेड फिल्म हेर्न सक्नुहुन्छ
यस फिल्मको “विशाल प्रयास” लाई विश्वभरका फिल्म महोत्सवहरूले सम्मान गरेका छन् रिलिज भएदेखि नै Playing God ले धेरै प्रतिष्ठित पुरस्कारहरू जितेको छ: यो अस्करका लागि छानिएको यो चलचित्र ट्राइबेका फिल्म फेस्टिभल (Tribeca Film Festival) मा उत्कृष्ट एनिमेटेड सर्ट फिल्म, एनिमायो इन्टरनेशनल फिल्म फेस्टिभलमा ग्रान्ड प्राइज लगायत भेनिस इन्टरनेशनल फिल्म फेस्टिभलमा FEDIC अवार्ड बाट पुरस्कृत सिनेमा हो ।
तपाईँले यो किन हेर्नुपर्छ?
Playing God एउटा दुर्लभ कला हो जसले प्राविधिक उत्कृष्टतालाई मात्र होइन, मानव संवेदनालाई पनि छुन्छ । यसले हाम्रा अस्तित्वका गहिरा प्रश्नहरू सोध्छ: हामी यहाँ किन छौँ, र स्वतन्त्र हुने चाहनाको मूल्य के हो? । चाहे तपाईं एनिमेसनको फ्यान हुनुहोस् वा एउटा अर्थपूर्ण कथाको खोजीमा, यो ९ मिनेटको मास्टर पिस तपाईँले छुटाउन नहुने एउटा अनुभव हो ।
कृष्णपक्ष थापा
इमेल - oi@kanxey.com