तपाईंलाई कहिलेकाहीं ओटिटीमा विश्वभरका सिनेमा र वृत्तचित्रहरु हेरिरहँदा ‘१४ पिक्स’ जस्तै केही थप स्तरीय नेपाली सामाग्रीहरु पनि भइ दिउन न भन्ने लाग्दो हो या नेपाली कन्टेन्टको अभाव पक्कै महसुस गर्नु हुन्छ होला ।

नेपाली चलचित्र प्रेमीहरूका लागि एउटा खुसीको खबर छ। वरिष्ठ कलाकार हरिवंश आचार्यको मुख्य भूमिका रहेको बहुप्रतिक्षित चलचित्र ‘भुठान’ अब डिजिटल पर्दा अर्थात् ओटीटी प्लेटफर्ममा आइपुगेको छ । भुटानी शरणार्थीको मर्मस्पर्शी कथा बोकेको यो चलचित्रलाई अन्तर्राष्ट्रिय बजारमा भने ‘द वर्ल्डस ह्याप्पिएस्ट म्यान’ (The World’s Happiest Man) को नामले चिनाइएको छ ।

यदि तपाईँ विदेशमा हुनुहुन्छ, विशेष गरी उत्तर अमेरिकामा, भने तपाईँले यो फिल्म ‘प्राइम भिडियो’ (Prime Video) मार्फत हेर्न सक्नुहुन्छ । हुन त मलाई सबै कथाहरु सबै सिनेमाहरु मन पर्छन त्यसैले म समीक्षक होइन । एकपटक स्वरसम्राट नारायण गोपालले भन्नु भएको थियो कि - कुनै पनि गीत नराम्रा हुदैनन, त्यसमा तपाईं कति डुब्नु हुन्छ त्यसमा भर पर्छ ।

आउनुहोस्, यस चलचित्रका बारेमा केही छोटो चर्चा गरौँ ।

बिनोद पौडेलको भुठान: द वर्ल्ड्स ह्याप्पिएस्ट म्यान चलचित्रको बलियो पक्ष यसको कलाकार टोली हो। फिल्ममा नेपालका तर्फबाट हरिवंश आचार्य र दयाहाङ राई जस्ता हस्तीहरूले पर्दा साझा गरेका छन् भने उनीहरूलाई साथ दिएका छन् हलिउडका दिग्गज अभिनेता ब्रुस डर्नले ।

सिनेमा दुई फरक तर एक–अर्कामा गाँसिएका कथाको धागोमा बुन्निएको छ। एउटा धागोले बिष्णु के.सी. (हरिवंश आचार्य) को जीवन पछ्याउँछ—अमेरिकामा शरणार्थी भएर बसिरहेका एक वृद्ध ल्होत्साम्पा, जसको मन बारम्बार भुटान फर्किन खोज्छ, तर अस्वीकृत पत्रहरूले त्यो चाहना पटक–पटक तुहिएको हुन्छ । अर्को धागो चाहिँ झन् सुरुका केही मिनेटमै गम्भीर मोड लिन्छ—एक अन्त्येष्टि गृहमा। त्यहाँ खुल्छ एउटा असहज सत्य: बिष्णुको मृत्यु भइसकेको छ। अब प्रश्न उठ्छ—उनी जन्मिँदा हिन्दु थिए, अन्त्येष्टि दाहसंस्कार कसरी हुदैछ ? दुई पत्नी, दुई छोरा, र बीचमा अड्किएको एउटा पार्थीव शरीर ।

रोचक कुरा के भने, फिल्मले नायकको मृत्यु सुरुमै देखाएर कुनै सस्पेन्सको पासो हाल्दैन। न त आँसु झार्न बाध्य पार्ने सस्तो चाल नै खेल्छ । बरु, यसले दर्शकलाई बिष्णुको भाँचिएको/ च्यातिएको भित्री संसारतिर धकेल्छ। स्मृतिहरु, नोस्टाल्जिया र अतीतका सम्झनाहरु यहाँ मुख्य विषय बनेका छन । कतै उनी सपनामा आफ्नी दिवंगत आमाको काखमा छन्—भुटानमै छुटेकी आमा, जसले बाल्यकालका लोक–लोरी गाइरहेकी छन्। कतै गाउँको बुढो सिमलको रूख देख्छन, जसलाई उनले आफ्ना रोगको अमृत ठानेका छन्।

बिष्णुसँग बचेका भौतिक सम्झना? एउटा घो, एउटा फुटबल, र भुटानी राष्ट्रिय टिमको गोलकिपर हुँदाको पत्रिका—सानो बाकसभित्र थन्किएका छन।

उनकी नातिनी गुनगुन (अदिति प्याकुरेल)—हाइस्कुल पढ्छिन, तर बिष्णुको सबैभन्दा नजिकको मान्छे—पनि उनको नास्टाल्जियाको माध्यम बन्छिन्। फुटबल, विगतका कथा, र भुटानी राजपरिवारलाई फर्कन अनुमति माग्दै लेखिएको (र अनुवाद गरिएको) चिठी। तर शरणार्थी जीवन निर्दयी हुन्छ। यसले बिष्णुको स्वायत्तता, निर्णय गर्ने क्षमता, सबै च्यातेर लैजान्छ। PTSD को उपचार गरिरहेका डाक्टरलाई उनले व्यंग्य गर्छन्—

“भुटान गएँ भने म मात्र दुःखी मान्छे हुनेछु होला।” एक वाक्य, तर कति गहिरो ।

फिल्मको शीर्षकमाथिको कटाक्ष पनि हो र भुटानलाई ‘विश्वकै सबैभन्दा खुशी देश’ भनेर गरिएको ब्राण्डिङमाथि तर तीखो प्रहार पनि हो । जातीय सफायाको इतिहास बोकेको देश। अझ गहिरो कुरा? बिष्णुले आफैँ स्वीकारेका छन्—सायद भुटान फर्किनु पनि पर्याप्त उपचार होइन ।

पौडेल र उनको टिमले संगीत र दृश्यलाई यति घुलमिल गरिदिएका छन् कि बिष्णुको निराशा हावामा तैरिरहेझैँ लाग्छ। कतिपय दृश्यहरू सुन्दर छन्—तर जानाजानी अलि ‘हेभी’ प्रतीकात्मक । सपनामा, भ्रममा, मृत्युपछिको संसारमा बिष्णुका भूत–प्रेत, डर, र अपराधबोध देखिन्छन्। सुरुमा गुलाबी झल्को बोकेको स्मृति विस्तारै हिंस्रक र डर लाग्दा संकेतहरूले कब्जा गर्छ । सिनेमामा प्रयुक्त विम्बहरुको सघनताले ‘लभ फाइट र हिरो भिलेन’मा रमाउने खालका दर्शकहरुलाई पक्कै निराश बनाउनेछ । फिल्मको कथा भन्ने शैली (Nonlinear narrative) अलि जटिल भएकाले केही दर्शकका लागि यो बुझ्न गाह्रो र अनौठो लाग्न सक्नेछ । यस्तै, फिल्मका दृश्यहरू निकै छिटो परिवर्तन हुने र प्रतीकात्मकताको प्रयोग अलि बढी नै गरिएकाले केही दर्शकलाई कथा पछ्याउन गाह्रो हुनेछ ।

अभिनयको पाटोमा भने फिल्म निकै उत्कृष्ट छ। निकै उम्दा अभिनय हरिबंशको .. सदावहार चरित्र अभिनेता हरिवंश आचार्यको अभिनय र फिल्मको भावनात्मक पक्षले धेरैको मन छोएको थियो । शान्त सतहभित्र उम्लिरहेको पीडा देखाउँछन्। बिष्णुको सामाजिक व्यवहारको हल्कापनभित्र लुकेको आँधी। यही संयमले उनका विस्फोटक क्षणहरू झन् भारी बनाउँछ। तर, सत्य भन्नुपर्दा, यति सबल अभिनय र प्राविधिक दक्षताका बाबजुद बिष्णुको कथाले कहिलेकाहीँ फिल्मलाई अलि भारी बनाइदिन्छ। सुरुदेखि नै उनको पीडा स्पष्ट छ, तर पटक–पटक मौखिक रूपमा अस्तित्वगत डर दोहोरिन्छ ।

कथालाई टुक्र्याएर प्रस्तुत गर्दा उनको मानसिक अवस्थाको क्रमिक पतनको भावनात्मक प्रभाव पनि कताकता कमजोर हुन्छ।

सहायक कलाकारहरू पनि बलिया छन्, तर अदिति प्याकुरेल त झन् सहज। उनी एक किशोरी हुन्—भुटानी परिवारको अपेक्षा र अमेरिकी समाजको दबाबबीच फसेकी। हिन्दु–क्रिश्चियन द्वन्द्व सुरुमा ठूलो देखिए पनि, पछि थाहा हुन्छ—यो त परिवारभित्रका जटिल सम्बन्ध देखाउने एउटा बहाना मात्रै रहेछ।

पुस्तान्तरणको द्वन्द्व स्पष्ट छ। जेठो छोरा (गुरप्रीत सिंह) र बुहारी (पूजा चन्द) आफ्नी छोरी गुनगुनको ‘क्वियर’ पहिचान र परम्पराबाट टाढा रहने चाहना बुझ्न सक्दैनन्। साना–साना दृश्यजस्तै, बाबुआमाले नेपालीमा बोल्दा गुंगुनले अंग्रेजीमा जवाफ दिनु, वा परिवारमा उनी मात्रै चम्चा–काँटाले दालभात खानु—यी सबैले आप्रवासी घरपरिवारभित्रको सूक्ष्म सामाजिक यथार्थ देखाउँछन्।

एक हास्यास्पद, तर अर्थपूर्ण द्वन्द छ, जेठो हिन्दु छोरा मुकेश (हिन्दु) ले कान्छो क्रिश्चियन सौतेनी भाइ (दयाहाङ राई) लाई कुट्ने धम्की दिन्छ। दयाहाङको पात्र चाहिँ सकसमा पर्छ - दाइलाई हात हाल्नु त निषेध छ । अमेरिकी अन्त्येष्टि गृहका निर्देशक (ब्रुस डर्न) त झन् हैरान—यी मानिस किन निर्णयै गर्न सक्दैनन्? संस्कृतिको तर्क उ बुझ्दैन।

नेपाली फिल्म उद्योगको सन्दर्भमा अलि पृथक सिनेमा हो । जहाँ अलिकति मसलाबाट टाढा गयो भने पनि फिल्मलाई “अल्टरनेटिभ” भनिन्छ, त्यहाँ यो त धेरै फरक छ। स्पष्ट अन्त्य खोज्नेहरूका लागि सीधा रेखामा कथा चाहनेहरूका लागि पनि यो सिनेमा होइन । यो जानाजानी गरिएको हो। अस्पष्टतामा रमाउँछ फिल्म। कहिलेकाहीँ यो प्रयोगधर्मिताले बिष्णुको उदासीको गुञ्जन कम गरिदिन्छ—हो, त्यो स्वीकार्य कमजोरी हो। तर समग्रमा, भुठान नयाँ सोचको, साहसी र सफल प्रस्तुति हो। बिनोद पौडेलको काममा थपिएको अर्को उल्लेखनीय, अलि अनौठो, तर सम्झन लायक अध्याय ।

यसका अलावा, फिल्ममा ऋचा घिमिरे, जोएस पाण्डे, अदिती प्याकुरेल र टम क्रेन जस्ता कलाकारहरूको पनि अभिनय रहेको छ । ओहायो, अमेरिकामा छायांकन गरिएको यो १०२ मिनेट लामो ड्रामाले अमेरिका-नेपालको सांस्कृतिक र भावनात्मक सम्बन्धलाई जोड्ने प्रयास गरेको छ ।

कहाँ र कसरी हेर्ने?

निर्माता अवीरल थापाका अनुसार डिजिटल प्लेटफर्म अमेजन प्राइम भिडियोमा यो फिल्म एक हप्ता अगाडी देखि नै स्ट्रिमिङ सुरु भइसकेको छ , यद्यपि हाललाई यो सुविधा उत्तर अमेरिकी क्षेत्रका दर्शकका लागि मात्र उपलब्ध छ । तर उत्तर अमेरिका भन्दा बाहिर हुनुहुन्छ भने निराश नहुनुहोस्, यो फिल्म विश्वभरका दर्शकहरूले छिटै नै हेर्न पाउने गरी सार्वजनिक गर्ने तयारी पनि भइरहेको छ ।

समग्रमा, यदि तपाईँ हरिवंश आचार्य र दयाहाङ राईको सशक्त अभिनय हेर्न चाहनुहुन्छ र भुटानी शरणार्थी जीवनको कथालाई नजिकबाट महसुस गर्न चाहनुहुन्छ भने ‘भुठान’ तपाईँका लागि एक पटक हेर्नै पर्ने फिल्म हुन सक्छ ।

CLICK HERE

कृष्णपक्ष थापा KanxeY

इमेल - oi@kanxey.com

१९४२ वार्शा, यहुदी बस्ती, पोल्यान्ड ।

हिट्लरका सैनिकहरूले पुरै पोल्यान्ड कब्जामा लिइसकेका थिए । चोक चोकमा यहुदीहरूको डफ्फा जम्मा पारिएको थियो, तिनीहरूलाई बन्दी बनाएर जर्मनी लगिँदै छ भन्ने हल्ला चलेको थियो ।चकमन्न अँध्यारोले ढाकेजस्तै त्रासको वातावरण चारैतिर फैलिएको थियो ।

त्यसपछि सैनिकको ट्रकमा ओसारिएर उ जर्मनीको बर्लिन् पुग्यो । त्यहाँ पुग्दा उसले आफ्नो अस्तित्व मेटिई सकेको पायो, अब उसको नाम समेत कुनै अङ्कमा अनुवाद भैसकेको थियो । एक अर्कालाई बोलाउँदा ‘कैदी नम्बर यति भन्नू’ उनीहरू प्रत्येकको शरीरमा नम्बरको ट्याग लगाइयो ।

यहुदीको भीडबाट सैनिकले भिन्न भिन्न समूहहरू बनाइरहेका थिए । एकातिर रोगी, आइमाई केटाकेटी, बुढाबुढी र अर्कोतिर तन्नेरी युवायुवतीहरू । पहिलो समूहमा पर्नेहरूलाई सिधै यज्ञमा बली दिइन्थ्यो र इहलीला स्वाहा पारिन्थ्यो । दोस्रो समूहमा पर्नेहरूलाई भने दास बनाइन्थ्यो, आफैँ थाकेर वा कुनै रोगले थलिएर नमरुन्जेल सम्म तिनीहरू कुनै शिविरमा बन्दी भएर बस्थे ।

मानवीयता नै काँप्ने यो कत्रो अन्याय ? के एउटा जातिले अर्को जातिका लाखौँ मानिसलाई यसरी जिउँदै आगोमा होमेर मार्न सक्छ ? तर यो सत्य थियो, लाखौँ यहुदीका देहहरू आफूलाई पवित्र र महान् ठान्ने आर्यहरूको अग्नि कुण्डमा भस्म भइरहेका थिए ।

त्यस बेला उसको उमेर १४ वर्षको थियो, आमा र भाइ बैनीहरू लगातार रोइरहेका थिए । बाँच्ने कुनै आधार थिएन, अघिल्लो हप्ता देखि नै पिताको अत्तो पत्तो थिएन । उसको मनमा भाइ बैनी र आमा सँग छुट्टिन नपरोस् भन्ने थियो तर दास भएरै पनि कतै बाँचिहाल्छ कि भन्ने झिनो आशामा आमाले उसलाई उमेर ढाँट्न सिकाएकी थिइन, कसैले सोधे २० वर्ष भन्नु है ।

“कति वर्ष भइस् ? “पोलिस भाषामा एउटा सैनिकले भन्यो ।

“२० वर्ष …” उसले उत्तर दियो ।

होलोकास्ट स्मृति दिवसका अवसरमा २४ घण्टाका लागि SURVIVOR सर्भाइभर नामको निकै हृदयविदारक एनिमेटेड चलचित्र निशुल्क प्रिमियर भइरहेको छ, तपाइले यही पेजमा रहेको युट्युब फ्रेममा हेर्न सक्नुहुनछ (पछि हटाइनेछ )

हामी धेरैले सुनेका छौं - यहुदीले भोगेको पीडादायी इतिहास वा होलोकास्टको बारेमा । जनवरी २७ तारिख साठी लाख यहुदीहरुको नरसंहार भएको त्यही पीडादायी घटनाको स्मरण गर्ने होलोकॉस्ट स्मरण दिवस हो ।

धेरैलाई एनिमेसन वा आर्ट सिनेमाहरु मन पर्दैनन जजसलाई मन पर्छ उनीहरुले यो लिंक साथीभाईलाई शेयर गर्न पनि सक्नुहुनेछ ।

Share

इतिहास कहिलेकाहीँ यति भारी हुन्छ कि त्यसलाई शब्दमा वर्णन गर्न कठिन हुन्छ। तर जब कला र सत्य कथाको मिलन हुन्छ, तब ‘सर्भाइभर’ (Survivor) जस्तो एउटा उत्कृष्ट सिर्जना जन्मन्छ। यो एनिमेटेड फिल्म मात्र होइन, यो त मानवीय संवेदना, साहस र कहिल्यै नहार्ने एउटा बालकको संस्मरण हो।

एउटा सानो बालकको ठूलो कथा

यो फिल्म १२ वर्षका इभोर पर्ल (Ivor Perl BEM) को वास्तविक जीवनमा आधारित छ, जसले आफ्नो भोगाइलाई ‘चिकन सुप अन्डर द ट्री: ए जर्नी टु हेल एण्ड ब्याक’ नामक पुस्तकमा उतारेका थिए। हंगेरीको एउटा सानो गाउँबाट सुरु भएको उनको यो यात्रा अउश्विट्ज (Auschwitz), काउफरिङ, अलाच र डाचाउ जस्ता भयानक यातना शिविरहरूको गेटसम्म पुग्छ। इभोरले आफ्ना आमाबुबा र सात जना दाजुभाइ-दिदीबहिनीलाई गुमाए, तर आफ्नो दाजुसँगको त्यो अटुट सम्बन्ध र बाँच्ने तीव्र इच्छाले उनलाई मृत्युको मुखबाट फिर्ता ल्यायो।

सिर्जनात्मकता र कलाको अनुपम संगम

पुरस्कार विजेता एनिमेटर जुम रकमानले यो गम्भीर विषयलाई प्रस्तुत गर्न अत्यन्तै नौलो र रचनात्मक शैली अपनाएका छन्। उनले १५० वटा हातले बनाएका कागजका पुतलीहरू (paper puppets) प्रयोग गरेर यो फिल्म तयार पारेका हुन्, जसले कथामा एक प्रकारको निर्दोषता र गहिराइ थपेको छ। फिल्ममा प्रयोग गरिएको नीलो, कालो र सेतो रङको समिश्रणले दर्शकको मनमा एक किसिमको गम्भीर प्रभाव छोड्छ। साथै, एरन ब्यारन कोहेनको संगीतले यस फिल्मको भावनात्मक पक्षलाई अझै उचाइमा पुर्‍याएको छ।

एनिमेटर रकमानका अनुसार, यो फिल्म विशेष गरी ‘जेन जी’ (Gen Z) अर्थात् नयाँ पुस्तालाई लक्षित गरेर बनाइएको हो ताकि इतिहासका यी काला पानाहरू कसैले नबिर्सिउन्। इभोर पर्लले भनेका थिए, “होलोकस्ट दिउँसोको उज्यालोमा सबैले देख्दादेख्दै घटेको घटना थियो”। यो फिल्मले त्यही सत्यलाई उजागर गर्दै ‘फेरि कहिल्यै यस्तो नहोस्’ (Never Again) भन्ने सन्देश दिन्छ।

यो एउटा यस्तो फिल्म हो जसलाई मनोरञ्जनका लागि मात्र नभई, इतिहासलाई बुझ्न र मानवीय पीडालाई सम्मान गर्नका लागि हेर्नैपर्ने हुन्छ।

यो एउटा सानो बालकको संघर्षको कथा मात्र होइन, यो त हामी सबैका लागि एउटा पाठ हो कि जस्तोसुकै अन्धकारमा पनि जिजिविषाको एउटा झिल्को बाँकी नै रहन्छ ।

इमेल -
oi@kanxey.com
kanxey@krishnathapa.com

This is the Trailer Book for screening Here
https://www.survivorfilm.com/


सर्भाइभर तपाइँले यहाँबाट पनि हेर्न सक्नुहुन्छ CLICK HERE TO WATCH SURVIVOR


तपाईं यो पोस्ट उक्त अवधी पछि हेर्दै हुनुहुन्छ भने सिनेमा हेर्न पाउनु हुनेछैन । यदपि कलामा रुचि भएका साथीहरु हुनुहुन्छ भने मा oi@kanxey.com इमेल गरेर चलचित्रका बारेमा थप जानकारी लिन वा पहुँच प्राप्त गर्न सक्नुहुनेछ ।

मधु र मदनले आफ्नो प्रेमको प्रतीकका रूपमा मो:मो: रेस्टुरेन्ट खोलेका थिए। तर समयले आफ्नो बाटो लिन्छ, र मधुको असमयिक निधनपछि मदन आफ्नो जीवनलाई सम्हाल्न संघर्ष गर्छन्। प्रिय पत्नी मधु बिना मो:मो: बनाउन सक्ने हिम्मत गुमाएका मदनले स्मृतिहरूमा डुबेर जीवनको अर्थ खोज्छन्।

फिल्मले कसरी उनले मधुको सम्झनालाई प्रेरणा बनाएर आफ्नो कमजोरीलाई जित्छन् र फेरि मो:मो: बनाउन सुरु गर्छन् भन्ने कथा प्रस्तुत गर्दछ। यो कथा हरेक क्षण भावुक र प्रेरणादायक छ।

संगीत: रिवाज थापा

आवाज: बिना महर्जन, विश्वास दाहाल

मो:मो: डिजाइन: आकांक्षा कोष्टी

“मधु मदन”ले केवल प्रेम र समर्पणको

“शङ्खधरया बाखं” २००० वर्ष पुरानो ऐतिहासिक घटनामा आधारित छ। शङ्खधर साख्वा, काठमाडौंका एक सामान्य व्यापारी थिए, जसले आफ्नो समयका सबै ऋणीलाई माफी दिएर नेपाल संवतको शुरुवात गरे। नेपाल संवत, नेपालकै मौलिक परम्परागत क्यालेन्डर हो, जुन ८७९ ईस्वीको २० अक्टोबरमा सुरु भएको हो। शङ्खधर साख्वाको योगदानलाई यस चलचित्रले मनमोहक एनिमेशनका माध्यमबाट प्रस्तुत गरेको छ । हालै नेपाल संवतले नेपालका सरकारी कागजातमा औपचारिक संवतका रुपमा मान्यता पनि प्राप्त गरिसकेको छ ।

यो चलचित्र एक ऐतिहासिक जीवनी मात्र होइन, नेपालको प्राचीन सांस्कृतिक धरोहर र नेवारी संस्कृति र परम्परालाई पनि यसले सम्मान गरेको छ । शङ्खधर साख्वाको जीवन र महान कार्यको छायांकन मार्फत चलचित्रले नेपाली समाजको धैर्यता, मानवियता, र ऐतिहासिक मूल्यलाई प्रस्तुत गरेको छ ।

शङ्खधर साख्वाको ऐतिहासिक योगदान

शङ्खधर साख्वा कान्तिपुरका एक व्यापारी थिए , उनी एक कल्याणकारी स्वभाव भएका महान समाजसेवी थिए। उनले ८७९ ईस्वीको अक्टोबर २० मा सम्पूर्ण काठमाडौंको ऋण माफी गरे। यस महान कार्यले समाजमा आर्थिक र मानसिक शान्ति ल्याएको थियो र यसको परिणामस्वरूप त्यसै समयदेखि नेपाल संवतको आरम्भ भएको थियो।

नेपाल संवतलाई नेपालको सांस्कृतिक र ऐतिहासिक क्यालेन्डरको रूपमा मनाइन्छ, जसको प्रमुख उद्देश्य समाजमा समयको मापन र कृषि क्षेत्रको समृद्धिका लागि उपयोगी समय चिन्ह लगाउनु थियो। यसले नेपालको सांस्कृतिक पहिचान र गौरवलाई दृढ बनाएको छ।

चलचित्रको निर्माण र क्रेडिट

यो अद्भुत चलचित्रको निर्माण संयुक्त श्रेष्ठद्वारा लेखन, सम्पादन, निर्देशन र निर्माण गरिएको हो। चलचित्रमा नेपालका ख्यातिप्राप्त कलाकारहरु मदनकृष्ण श्रेष्ठ, मदनदास श्रेष्ठ, राजाराम पौडेल, किरण केसी, सुरेन्द्र केसी, सुरज बज्राचार्य सुनिता राजभण्डारी तथा कर्ण बज्राचार्य लगायत थुप्रै कलाकारहरुले आफ्नो प्रस्तुति दिनुभएको छ ।

एनिमेशन टीममा संयुक्तको साथमा नियुक्त श्रेष्ठ, अन्जना श्रेष्ठ, बिज्ञान प्रजापति , र प्रन्जल कक्षेपति जस्ता प्रतिभाशाली कलाकारहरूको योगदान छ। संगीतमा बिश्व शाहीको रचनात्मक प्रयास छ, जसलाई गंगा थापाले मद्दत गर्नु भएको छ । यस चलचित्रको गीत निशा देसार द्वारा गाइएको छ, र सुभाष राम प्रजापतिले ब्याक्ग्राउण्ड म्युजिकका लागि योगदान गरेका छन्।

“शङ्खधरया बाखं” एनिमेटेड चलचित्रले यांत्रकला स्टुडियोको ब्यानर अन्तर्गत निर्माण भएको हो र यसका लागि विभिन्न सांस्कृतिक र ऐतिहासिक सल्लाहकारहरूको पनि योगदान छ। सुनिता जुनु राज्भंदारी र सुभाष राम प्रजापति जस्ता नेपाल भाषाका विशेषज्ञहरूले यसको भाषिक शुद्धता र सांस्कृतिक तत्वहरूलाई सुनिश्चित गरेका छन्।

चलचित्रको प्रस्तुति र समर्थन

यो चलचित्रलाई विभिन्न अन्तर्राष्ट्रिय मंचहरूमा पनि प्रस्तुत गरिएको छ। पासा पुचः गुठि युके, नेवाः अर्गनाइजेसन अफ अमेरिका, गुठि अस्ट्रेलिया, ArtCatcher Ltd. Germany, र Gwahali Nepal जस्ता प्रतिष्ठित संस्थाहरूले यसलाई प्रस्तुत गरेका छन्। यसका अतिरिक्त, Microsoft Innovation Centre Nepal ले पनि यसलाई सहयोग पुर्याएको छ।

“शङ्खधरया बाखं” केवल एनिमेसनमा बनाइएको एक ऐतिहासिक चलचित्र मात्र होइन, तर नेपालको सांस्कृतिक पहिचान र परम्परामा नयाँ आयाम थप्ने एउटा महत्वपूर्ण कदम पनि हो। शङ्खधर साख्वा जस्ता महान व्यक्तित्वहरूको जीवनीलाई यस्ता एनिमेटेड चलचित्रमार्फत सजीव बनाउनु, आगामी पुस्ताले आफ्नो ऐतिहासिक र सांस्कृतिक सम्पत्ति बुझ्न र सम्मान गर्न मद्दत पुर्याउँछ।

यस एनिमेटेड चलचित्रले नेपाली समाजमा शङ्खधर साख्वाका योगदान र नेपाल साम्बतको महत्वलाई पुनःप्रकाशमा ल्याउने काम गरेको छ। यो चलचित्र नेपाली सिनेमा र एनिमेशनको इतिहासमा एक नयाँ अध्याय थप्ने कार्य हो, जसले विश्वभर नेपाली संस्कृति र इतिहासलाई प्रस्तुत गर्ने एक महत्वपूर्ण माध्यमको रूपमा उभिएको छ । एनिमेसन अत्यन्त मेहनत र सिर्जनशीलताको कर्म हो, जसलाई पुरा गर्न ठूलो लगानी, धैर्यता र कौशलता चाहिन्छ । नेपालको एनिमेसन क्षेत्रको समग्र विकासको लागि यस्ता कोसिसहरुलाइ सबैले प्रोत्साहन गर्नु पर्दछ ।

यदि तपाईंले अझै “शङ्खधरया बाखं – ” हेर्नुभएको छैन भने, यो चलचित्र तपाईंको सांस्कृतिक र ऐतिहासिक चेतना बुझ्नको लागि अवश्य हेर्नु पर्ने एक प्रमुख कृति हो। यो नेपाल भाषा र नेपाली भाषा दुवैमा उपलब्ध छ ।

यो चलचित्रलाई प्रसिद्ध पिक्सार एनिमेटर -शाड ली ब्राडबरीले निर्देशन गरेका हुन्। यो पुरस्कार विजेता एनिमेटेड छोटो चलचित्र निर्देशकले आफ्ना प्रिय कुकुर तोट्टीप्रति समर्पित प्रेमपत्रको रूपमा निर्माण गरेका हुन्।

चलचित्रको मुख्य पात्र तोट्टी, आफ्नो जीवनको रोमाञ्चक यात्रा र अदम्य आत्मविश्वासको प्रतीक हो। तोट्टीको साहसिकता र दृढताले न केवल हास्यप्रद क्षणहरु सिर्जना गर्छ, तर दर्शकको मनलाई पनि गहिरो रूपमा छुन्छ।

“Run Totti Run” को कथा सरल छ तर अत्यन्तै प्रभावशाली छ। बालबालिका, युवाहरु, र परिवारका सदस्यहरुलाई साथमा लिएर हेर्न उपयुक्त यो चलचित्रले हास्य, साहस, र सकारात्मक सोचको महत्त्वलाई उजागर गर्छ। एनिमेसनको उत्कृष्ट प्रयोग र आकर्षक पात्रहरुको सहायताले यो चलचित्रले दर्शकलाई रमाइलो र प्रेरणाले भरिएको यात्रा दिन्छ।

यो छोटो चलचित्रले दर्शकलाई तोट्टीको संसारमा प्रवेश गराएर हरेक चुनौतीलाई पार गर्दै अडिग रहन सिकाउँछ। एनिमेसन मन पराउने जोकोहीका लागि यो चलचित्र हेरिहाल्नै पर्ने खालको छ। तपाईंलाई हँसाउने, प्रेरणा दिने र कहिल्यै नबिर्सने सम्झना दिलाउने “Run Totti Run” साँचै विशेष छ।

विश्वभरका ३०० भन्दा बढी कलाकारहरुले यस चलचित्रलाई जीवन्त बनाउन आफ्नो समय र प्रतिभा स्वेच्छाले समर्पण गरेका थिए। पाँच वर्ष लामो मेहनत र समर्पणको परिणामस्वरूप यो उत्कृष्ट एनिमेटेड चलचित्रको रूपमा तयार भएको हो । अब यो अन्ततः सबैका लागि अनलाइन उपलब्ध गराइएको छ, र यसले हरेक दर्शकको मनमा अमिट छाप छोड्नेछ।

कथाको केन्द्रमा छे, एइडर नामकी एक नानी पात्र, जसले जीवनमै असह्य पीडाको अनुभव गरिसकेकी छ। त्यही घाउ अझै निको नहुँदै, जब उसको घरभित्र एउटा रहस्यमय अस्तित्व प्रवेश गर्छ, उसका दिनहरू क्रमशः डर, अनिश्चितता र असहज घटनाले भरिन थाल्छन्। फिल्मको सुरुवातदेखि अन्त्यसम्म दर्शकलाई एउटा चिसो, मौन र तनावले भरिएको वातावरणमा बाँधेर राख्ने शक्ति यसमा छ—जहाँ डर कराउँदैन, तर बिस्तारै मनभित्र पसेर बस्छ।

यस फिल्मको निर्माण पक्ष पनि उत्तिकै सशक्त छ।
ग्राफिक डिजाइन: Max Saladrigas
सम्पादन तथा पोस्ट–प्रोडक्सन: Lluís Puig Brujas
मौलिक संगीत: Liran Raffaeli

“Eider” विभिन्न फिल्म महोत्सवहरूमा छनोट भइसकेको छ। यसको निर्माण VERKAMI प्लेटफर्ममार्फत गरिएको माइक्रो–फन्डिङबाट सम्भव भएको हो, जसमा WKND Production को महत्वपूर्ण सहयोग रहेको छ।

दृश्यात्मक सौन्दर्यमा मात्र सीमित नरही, “Eider” एक गहिरो भावनात्मक र मनोवैज्ञानिक डरको अनुभव हो। अन्तिम फ्रेम सकिएपछि पनि यो फिल्म दर्शकको मनमा चुपचाप गुञ्जिरहन्छ—लामो समयसम्म नओइलिने प्रभाव छोडेर।

अन्तिम पटक तपाईंले आफ्ना बुवासँग मन खोलेर कहिले कुरा गर्नुभएको थियो?
हामी धेरैजसो प्रश्नहरू मनमै बोकेर हिँड्छौं—सोध्न नसकेका कुरा, बुझ्न नसकेका पीडा, र ती शब्दहरू जसले मौनताको पर्खाल चिरेर बाहिर निस्कन कहिल्यै साहस पाएनन्। छोटो एनिमेटेड फिल्म “Father” यही मौनताको भित्र पस्छ। यसले स्रष्टाहरूले भनेझैँ, वास्तविक जीवनमा कहिल्यै नघट्ने तर मनभित्र सधैँ गुन्जिरहने “असम्भव संवाद” लाई स्वर दिन्छ—छोराछोरी र बाबुआमाबीच कहिल्यै नभएका कुराकानीहरूलाई।

साँचो कथाहरूले बुनेको भावनात्मक कपडा

इभान बोगदानोभको कल्पनाबाट जन्मिएको र डियाना इभानोभाले गरेका वास्तविक जीवनका अन्तर्वार्तामा आधारित यो फिल्म एक गहिरो एनिमेटेड डकुमेन्ट्री हो। पाँच फरक–फरक जीवनकथाहरू यसमा मिसिएका छन्—जहाँ हरेक पात्र आफ्ना बुवासँगको नबोलिएको दूरी, बुझाइको खाडल र मनभित्र थुनिएका भावनासँग संघर्ष गरिरहेको छ।
यी कथाहरू मार्फत फिल्मले पारिवारिक घाउहरू, त्यागको मूल्य, र बुवापनको जटिल यथार्थलाई अत्यन्त संवेदनशील तरिकाले उजागर गर्छ—यस्ता विषयहरू, जो भारी भए पनि हाम्रै जीवनसँग गहिरो रूपमा जोडिएका छन्।

सामूहिक सिर्जनाबाट जन्मिएको कलात्मक सत्य

“Father” को सुन्दरता यसको सामूहिक आत्मामा छ। बुल्गेरिया, क्रोएसिया र जर्मनीको सह–निर्माणमा बनेको यो फिल्म Compote Collective, Bonobostudio र Eyecatch Productions को सहकार्य हो।
एकै दृष्टिकोणमा सीमित नरही, विभिन्न निर्देशकहरू—इभान बोगदानोभ, मोरिट्ज मेयरहोफर, अस्पारुह पेट्रोभ, रोसिता रालेभा, दिमित्री यागोडिन र भेल्ज्को पोपोभिच—ले आफ्ना आफ्नै दृश्य–भाषा प्रयोग गरेका छन्। त्यसैले प्रत्येक कथा आफ्नै सानो संसार जस्तो लाग्छ, तर सबै कथा एउटै धड्कनमा जोडिन्छन्—पुस्ताबीचको दूरी घटाउने संघर्षमा।

विश्वले सुनेको मौन आवाज

यस फिल्मले संसारभरका दर्शकहरूको मन छोएको छ। १५० भन्दा बढी अन्तर्राष्ट्रिय फिल्म तथा एनिमेसन महोत्सवहरूमा प्रदर्शन भइसकेको “Father” ले एनेसी, लन्डन र स्टुटगार्टजस्ता प्रतिष्ठित महोत्सवहरूमा आफ्नो उपस्थिति दर्ज गराएको छ।
विश्वभरबाट प्राप्त २६ वटा पुरस्कारहरू यसको कलात्मक र भावनात्मक शक्ति प्रमाणित गर्छन्। डोक लाइपजिगको Golden Dove Award, शिकागो अन्तर्राष्ट्रिय बाल चलचित्र महोत्सवको पहिलो पुरस्कार, र Golden Kuker को Grand Prix यसका उल्लेखनीय उपलब्धिहरू हुन्।

एक फिल्म मात्र होइन, आत्माको ऐना

“Father” एउटा एनिमेटेड छोटो फिल्म मात्र होइन—यो मानव हृदयको गहिरो खोज हो। जीवनको यथार्थलाई उल्टो पारेर हेर्दै, यसले हामीलाई आफ्नै पारिवारिक इतिहासलाई नयाँ दृष्टिले हेर्न आग्रह गर्छ—अलिकति स्पष्टता, अलिकति करुणा र अलिकति क्षमासहित।
यो फिल्मले सम्झाउँछ—संवाद असम्भव जस्तो लागे पनि, सत्य र बुझाइको खोज कहिल्यै व्यर्थ हुँदैन।

CLICK HERE TO WATCH

कथा

दुर्भाग्यवश आफ्ना बाबुआमा गुमाएपछि, एक सानो केटा दयालु परिवारको संरक्षणमा पुग्छ। उनीहरूको दुई सन्तानसँगै ऊ पनि हुर्किन्छ—एउटै घर, एउटै बाल्यकाल बाँड्दै। तर समयसँगै उसको स्वभाव अरूभन्दा फरक देखिन थाल्छ। किशोर अवस्थामा प्रवेश गरेपछि उसका गलत निर्णय र हिंसात्मक क्रियाकलापले उसलाई जेलसम्म पुर्‍याउँछन्।

वर्षौंपछि जेलबाट मुक्त भएपछि, त्यो युवक तीव्र रूपमा फैलिँदै गएको माओवादी आन्दोलनमा सामेल हुन्छ। नयाँ शक्ति र अधिकारको नशाले भरिँदै, उसले कहिल्यै आश्रय दिएको त्यही परिवारविरुद्ध बदला लिन थाल्छ। युद्ध र विद्रोहले आफ्नो बाटो कोर्दै जाँदा देशभर विनाश फैलिन्छ। अन्ततः पार्टीले मेलमिलापको बाटो रोज्छ, र लामो द्वन्द्वको अन्त्य हुन्छ।

युद्धका भयावहता उसले बाँचे पनि, त्यसको मूल्य अत्यन्तै कठोर हुन्छ। न त पार्टीले उसलाई साथ दिन्छ, न त कुनै परिवारले। ऊ एक्लो, परित्यक्त र असहाय अवस्थामा बाँकी रहन्छ।

“The Red Scarf” शक्ति र विजयको नशालु अनुभूतिलाई देखाउँदै, एक पीडादायी सत्य उजागर गर्छ—रातो स्कार्फ कहिल्यै पनि त्यतिका घाउहरू छोप्न पर्याप्त थिएन, जुन यसले छोडेर गयो।

कथा, एनिमेसन र कलाकृति ESCAPE ANIMATION द्वारा सिर्जना गरिएको हो, र फिल्मको निर्माण PFS Nepal (Proficient Freelancer Services Nepal) ले गरेको हो।

नेपालको द्वन्द्वकालीन कथाहरूलाई जीवन्त बनाउँदै, “The Red Scarf” ले ऐतिहासिक पीडा र यथार्थको गहिरो चित्रण गर्छ—र इतिहासका पानाभित्र लुकेको मानवीय मूल्यसँग दर्शकलाई आमनेसामने गराउँछ।